به خونِ خویش اگر تاریخ را بنویسند،
پس از تمامِ شبها نامِ ایران میماند
تگرگِ حادثه بارید، بادها برخاست،
میانِ معرکه اما ریشه در طوفان میماند
نه تیغ، نه تاج؛ فقط شانههای مردم
که زیرِ بارِ زمان، قامتِ وجدان میماند
صدای کوچه اگر خسته شد، عجب نبود،
در استخوانِ وطن نعرهی فریادان میماند
به خاک افتاد گل، اما بذرِ فردا چیست؟
همان امیدِ لجوجی که جوان میماند
دوباره صبح، از آوارِ شب سر برمیآورد،
چرا که رسمِ این خانهست: ایمان میماند
امیر! بگو به تاریخ، هرچه خواست بشکند،
اگرچه زخم بماند، باز ایران میماند
✍🏻الف.عین
نشریه دانشجویی مسیر🌱
| @masir_mazums |